SYNC - όλα τα Ελληνικά Podcasts

Αγγίζω το στόμα σου, με το δάχτυλό μου αγγίζω το περίγραμμα του σώματός σου, το σχεδιάζω σαν να το δημιουργεί το χέρι μου, σαν το στόμα σου να μισανοίγει για πρώτη φορά και αρκεί να κλείσω τα μάτια μου για να το σβήσω και να ξαναρχίσω να το φτιάχνω, και κάθε φορά κάνω να γεννιέται το στόμα που ποθώ, το στόμα που επιλέγει το χέρι μου και σχεδιάζει πάνω στο πρόσωπό σου, ένα στόμα επιλεγμένο ανάμεσα σε τόσα άλλα, επιλεγμένο με ηγεμονική ελευθερία από μένα για να το ζωγραφίσει το χέρι μου πάνω στο πρόσωπό σου και που από ένα γύρισμα της τύχης που δεν προσπαθώ να καταλάβω συμπίπτει ακριβώς με το στόμα σου που χαμογελάει κάτω από εκείνο που σχεδιάζει το χέρι μου. Με κοιτάς, με κοιτάς από κοντά, κάθε φορά και από πιο κοντά και τότε παίζουμε τον κύκλωπα, κοιταζόμαστε όλο και από πιο κοντά και τα μάτια μεγαλώνουν, πλησιάζουν το ένα το άλλο, κολλάνε το ένα στο άλλο και οι κύκλωπες κοιτιούνται, οι ανάσες τους μπλέκουν, τα στόματα συναντιούνται και παλεύουν ανόρεχτα, δαγκώνονται χείλια με χείλια, ακουμπώντας μόλις τη γλώσσα πάνω στα δόντια, παίζουν μέσα στον περίβολό τους όπου πηγαινοέρχεται ένας βαρύς αέρας με ένα παλιό άρωμα και μια σιωπή. Τότε τα χέρια μου θέλουν να βυθιστούν στα μαλλιά σου, να χαϊδέψουν αργά τα βάθη των μαλλιών σου ενώ φιλιόμαστε σαν το στόμα μας να είναι γεμάτο λουλούδια ή ψάρια, ζωηρές κινήσεις, σκοτεινή ευωδιά. Και όταν δαγκωνόμαστε ο πόνος είναι γλυκός κι όταν πνιγόμαστε μ’ ένα σύντομο και τρομερό ταυτόχρονο ρούφηγμα της αναπνοής, αυτός ο στιγμιαίος θάνατος είναι όμορφος. Και υπάρχει ένα και μόνο σάλιο, μια και μόνη γεύση από ώριμο φρούτο κι εγώ σε νιώθω ν’ ανατριχιάζεις απάνω μου όπως η σελήνη στο νερό. Rayuela Capνtulo 7 Toco tu boca, con un dedo toco el borde de tu boca, voy dibujαndola como si saliera de mi mano, como si por primera vez tu boca se entreabriera, y me basta cerrar los ojos para deshacerlo todo y recomenzar, hago nacer cada vez la boca que deseo, la boca que mi mano elige y te dibuja en la cara, una boca elegida entre todas, con soberana libertad elegida por mν para dibujarla con mi mano en tu cara, y que por un azar que no busco comprender coincide exactamente con tu boca que sonrνe por debajo de la que mi mano te dibuja. Me miras, de cerca me miras, cada vez mαs de cerca y entonces jugamos al cνclope, nos miramos cada vez mαs de cerca y nuestros ojos se agrandan, se acercan entre sν, se superponen y los cνclopes se miran, respirando confundidos, las bocas se encuentran y luchan tibiamente, mordiιndose con los labios, apoyando apenas la lengua en los dientes, jugando en sus recintos donde un aire pesado va y viene con un perfume viejo y un silencio. Entonces mis manos buscan hundirse en tu pelo, acariciar lentamente la profundidad de tu pelo mientras nos besamos como si tuviιramos la boca llena de flores o de peces, de movimientos vivos, de fragancia oscura. Y si nos mordemos el dolor es dulce, y si nos ahogamos en un breve y terrible absorber simultαneo del aliento, esa instantαnea muerte es bella. Y hay una sola saliva y un solo sabor a fruta madura, y yo te siento temblar contra mi como una luna en el agua.

Telo na mbriakeftò.. na mi’ ppensefso, na klafso ce na jelaso telo artevrài; ma mali rràggia evò e’ nna kantaliso, sto fengo e’ nna fonaso: o andramu pai! Fsunnìsete, fsunnìsete, jinèke! Dellàste ettù na klàfsete ma mena! Mìnamo manechè-mma, diàike o A’ Vrizie Ce e antròpi ste’ mas pane ess’ena ss’ena! E antròpi ste’ mas pane, ste’ ttaràssune! N’arti kalì ‘us torùme ettù s’ena chrono! è’ tui e zoì-mma? è’ tui e zoì, Kristè-mu? Mas pa’ ‘cì sti Germania klèonta ma pono! Mara ’s emena, ttechùddhia itta pedàcia Torù to tata mia forà to chrono: - Tata, jatì ste’ klei? Ene o A’ Vrizio! Kuse ti banda, kuse ti òrrio sono! -Ste kuo ti banda ce ste kuo itto sono, steo ettù ma ’sà ce ste penseo sto treno, penseo sto skotinò citti miniera pu polemònta ecì peseni o jeno! -Tata, jatì e’ nna pai? Pemma, jatì -Jatì tui ene e zoì, mara pedìa: O ttechùddhi polemà ce tronni na lipariasi ‘us patrunu m’utti fatìa! Mara ’semà, dellaste ettù pedìa, dellaste, ngotanizzome ttumèsa; o tata pirte ce ‘mì prakalume na ftasi lion lustro puru ja ‘mà!

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΗΧΟΓΡΑΦΗΜΕΝΕΣ ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΗ ΜΑΝΟΥΣΑΚΗ 1. 13 Δεκεμβίου 1994. Χανιά. Πρόκειται γιά μιά ἀπό τίς ποιητικές βραδιές, στό καφενεῖο «5η ἐποχή», στό παλιό λιμάνι τῶν Χανίων, πού εἶχε τότε ξεκινήσει τό Θεραπευτήριο ψυχικῶν παθήσεων Χανίων, στά πλαίσια τοῦ προγράμματος ἀποκατάστασης «Προσπαθῆστε μαζί μας», καί εἶχε ὀργανώσει ὁ ψυχίατρος Ἀντώνης Λιοδάκης. Στήν βραδιά τήν ἀφιερωμένη στόν ποιητή Γιώργη Μανουσάκη ποιήματά του διάβασε καί ὁ ἴδιος. Συνόδεψε στήν κιθάρα ὁ κιθαρίστας Ἀντώνης Λαδάκης. Ἡ ἐγγραφή τῶν ἀπαγγελιῶν ἔγινε ἀπό τήν ἠχογραφημένη ἀναμετάδοση τῆς ἐκδήλωσης ἀπό τήν ΕΡΑ Χανίων. 2. 21 Μαρτίου 1998. Ἀθήνα. Ἡμέρα ποίησης, ὅπως γιορτάστηκε ἀπό τήν Ἑταιρεία Συγγραφέων στό μέγαρο Μελᾶ, (Παλιό Ταχυδρομεῖο) στήν πλατεία Κοτζιᾶ στήν Ἀθήνα. Ποιητές τῆς Ἑταιρείας διάβαζαν ποιήματά τους. Ἡ ἐγγραφή ἔγινε ἀπό ἠχογραφημένη ζωντανή ἀναμετάδοση τῆς ἐκδήλωσης ἀπό τήν ΕΡΤ. 3. Ἀπρίλιος 2007. Χανιά. Στό σπίτι τοῦ ποιητῆ. Ἠχογράφηση ἀνάγνωσης ποιημάτων γιά τίς ἀνάγκες τοῦ ντοκιμαντέρ τοῦ Κώστα Νταντινάκη μέ τίτλο: «Γιώργης Μανουσάκης, νοσταλγός αἰωνιότητας». Προβλήθηκε τό 2010 στό φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.

Ο Βιτόριο Γκάσμαν διαβάζει το ποίημα του Τσέζαρε Παβέζε "verra la morte e avra i tuoi occhi" (θάρθει ο Θάνατος και θάχει τα μάτια σου)

Qualcuno ha suonato, Multimedia Edizioni/Casa della Poesia, 2009 Αίμος, Ανθολογία Βαλκανικής Ποίησης, Φίλοι του "ΑΝΤΙ", 2006

Ο Χρίστος Τσάγκας διαβάζει Καβάφη Μουσική: Φίλιππος Περιστέρης

Ο Χρίστος Τσάγκας διαβάζει Καβάφη Μουσική: Φίλιππος Περιστέρης

Ενα μουσικο παραμυθι (για synthesizers και vocoder) βασισμενο σε ιδεες του Arthur Clarke και του Samuel Delany εργο 45, Νοεμβριος 1986 (Παραγγελια του Τριτου Προγραμματος)

Το κείμενο βρίσκεται στη συλλογή «ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ» εκδ. ΚΕΔΡΟΣ, στην ενότητα Δοκίμιο '73 - '74. Είναι αποσπάσματα από τις παραγράφους ΧΙ και V, για να ρέει ο λόγος πιο καλά μέσα στη μουσική. Είναι το εξής: «ΧΙ Τα πρώτα σπέρματα του πανικού σκορπίστηκαν εντάξει στην οδό Στουρνάρα αριστερότερα Αχαρνών. Δικά μας πρόσωπα Α - 14 και Β - 22 πρωτοστατούν. Κατέρχονται πολλοί σε χωριστές ομάδες - καταγράψατε. [...] Καλώδια και πομποί σε θέσεις ασφαλείς να διαχωρίζονται οι φωνές. Τομείς προτεραιότητος τομείς εμπιστοσύνης. [...] Κορύφωση την ώρα των αυτοκινήτων να κορνάρουν τέλος του λυκόφωτος. Κανόνας. Στην επιφάνεια τίποτε να μην πυρακτωθεί. Γρήγορος χειρισμός των οπτικών μηχανημάτων. Και σταθερότητα και ψυχραιμία. Το νούμερο 334 να φύγει από τον εξώστη 7 να πάει απέναντι στο 3 αριστερό παράθυρο. Όλα τα πρόσωπα στο μισοσκόταδο τονίζω μισοσκόταδο. Συντονισμός σε κάθε κίνηση. Δράση και αντίδραση και προπαντώς επικρουστήρες. Σωστό σημάδι κι όχι στο μηδέν. Να φαγωθεί με κάθε τρόπο εκείνο το έψιλον + κάππα ευκίνητο κι ανήσυχο. Να αντραπεί με γρήγορους φορείς το Ιώτα και το Ψι. Συμπλέξατε κι αποσυμπλέξατε. Η νύχτα αυτή να γίνει αφετηρία - πραγματικότητα των άλλων πραγματικοτήτων ώστε. V Υπάρχει ένα παράθυρο χτυπημένο στη φωτογραφία του δρόμου. Να παραμείνετε το Β - 2 συνάρτηση με Ζ - 24 στο απέναντι.[...] Σ.Σ. παρεμβάλλονται παράσιτα.[...] Πιο πέρα τ' ανοιχτό αυτοκίνητο χωρίς επιβάτη. Ενεργήσατε κατ' αρχήν Ι - 5 κι ύστερα με προσοχή Α και Β - 18 ν' αποχωρήσουν. Καλύπτεστε επαρκώς και επισημάνατε γωνία και πρόσωπο. Ει δυνατόν ποσότητα φωτός. [...] Η νύχτα αυτή να γίνει αφετηρία - πραγματικότητα των άλλων πραγματικοτήτων ώστε.»

Στίχοι, μουσική, φωνή: Παναγιώτης Πάκος