SYNC - όλα τα Ελληνικά Podcasts

Με δυο λόγια το θέμα μας είναι: Υπάρχει στον καιρό μας μια υπερβολική και αυθαίρετη χρήση της έννοιας παράδοση. Δημιουργούμε παραστάσεις και αποτυπώνουμε τις έγχρωμες φωτογραφίες στη μνήμη των προγόνων μας. Μπερδεύουμε τους Ήρωες και το περιεχόμενό τους και τους κάνουμε να ζουν δισδιάστατα όπως στον Καραγκιόζη ο Μέγας Αλέξανδρος με τον Βεζύρη. Και οι δυο μεγαλόπρεποι και συμπαθείς. Μας εκστασιάζει ο τσάμικος μέσα σε ντισκοτέκ. Είμαστε σε θέση λοιπόν να βρούμε την αληθινή ροή μαας μες στους καιρούς που έρχονται, για να δεχθούμε κάποτε μια οδυνηρή πραγματικότητα σαν την μόνη αλήθεια; Ποιά είναι τα ηθικά στοιχεία μέσα απ’ την παράδοση για να τα συλλέξουμε και πως θα επιτευχθεί η απόρριψη του γραφικού;

Βασιλιάς Ήταν ένας βασιλιάς, βασιλιάς παραμυθάς, που μιλούσε διαρκώς να κοιμάται ο λαός. Σε μια χώρα σα χωριό, μια φορά κι έναν καιρό… Δια φορά κι έναν καιρό, τον κακό του τον καιρό! Μη μιλάς κι ο βασιλιάς χορεύει αν δεν του μιλάς. Η σιωπή είναι χρυσός όταν σωπαίνει ο λαός. Κι ήρθε κάποια μέρα που κάποιος που ήταν αλεπού έκλεισε κρυφά κρυφά και τα δυο του αυτιά. Ξύπνιος έμεινε και, να, είδε ποιος καλοπερνά. Έμαθε γιατί και πώς η σιωπή είναι χρυσός. Μη μιλάς κι ο βασιλιάς χορεύει αν δεν του μιλάς. Η σιωπή είναι χρυσός όταν σωπαίνει ο λαός.

Μετάφραση: Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης © Αντρέι Μπέλι Η φωνή του παρελθόντος 1 Αιώνες κοιμόμουν … Περίμενα όμως, Εσένα Βορρά, μνηστή μου! Για να σε σώσω, βρήκα από Τις υπόγειες αίθουσες, για να σε σώσω! Είμαστε ιππότες χωρών μακρινών. Είμαι το κέρας που σαλπίζει στο σκοτάδι. Μέσα στην υγρή, την βροχερή ομίχλη – Προς το Βορρά τραβάμε. Στων αλόγων τα στήθη τα κυρτά Μια μαραμένη βάτος κρέμεται… Σα νεροποντή είναι το ρεύμα των ημερών Σα θύελλα τα λόγια των χειλιών! Το επτάχρωμο αδιάβροχο των αστεριών Πετάει προς την ομίχλη από τον ώμο, Βαρύς του φάντη ο σταυρός – Η λαβή του σπαθιού μου. Χέρι ατσάλινο τον έφερε Ως εδώ την ερημιά. Την κόψη του ξίφους ακόνιζαν – Όχι ο άνεμος – μα οι χρόνοι, οι αιώνες! 2 Ερχόμαστε απ’ την Ανατολή Μεσ’ την ομίχλη να σε συναντήσουμε: Πιστεύω, - θα λάμψεις μέσα στο σκοτάδι Ιππότη εσύ μιας χώρας μακρινής.. Ακούω των καλπασμό των αλόγων Την αυγή που πυρπολεί τη βάτο Πετώντας από τις χλομές μέρες Θα έρθει το κάλεσμα των χειλιών του μέλλοντος. Βαρύς ο σιδερένιος ο σταυρός Βαριά η λαβή του ξίφους Λάμψε μεσ’ την ομίχλη Κερί μου! 1911. Μπογκολιούμπι.

Με το ταξί καλπάζοντας Ρομαντικό ταξί μέσα στη νύχτα σαν άμαξα δαιμονισμένη. Μαστίγωσε τους μαύρους σου άμαξα ρίξε στην Πανεπιστημίου τʼ άλογα σου με μια ελαφρά μου κλίση χαιρετώντας τις φευγαλέες δενδροστοιχίες των περιπτέρων καθώς μεθάω μέσα στη νύχτα τόσων φώτων που με καλούν από τον πύργο των πιδάκων. Βίτσισε λέω και στρίψε την Ομόνοια ο Κόμης μες στα τόσα μύχια δώματα εδώ τα εξαίσια σώματά του βασανίζει μια βουή που κάθεται στα κόκαλά μου ομίχλη . χύσου λοιπόν στην ασφαλή μας άσφαλτο κει που κοπάζουν τα ουρλιαχτά, στην κατηφόρα. Μάρνη κι εγώ βουλιάζω πιο βαθιά στο κάθισμά μου με τον καπνό μου σαν Ζορό να με τυλίγει να με προδίνει μόλις φτάνει μπρος στο τζάμι κι ο αγέρας τον αρπάζει από την μπέρτα. Θα μείνεις τέλος μόνο εσύ κιʼ εγώ αμαξά εγώ που έχω από πριν σοφά μετρήσει τις πιθανές γωνίες των καθρεπτών σου για να μη δεις ποτέ το πρόσωπό μου και μες στην άπνοια της πλατείας που χλιμιντρίζει να μη με δεις τώρα σαν κατεβαίνω που θα φυσήξω λίγο την κορφάδα των μαλλιών σου για να μου πουν χωρίς να νιώσεις Καληνύχτα.

Αθήνα… ξέρεις τι θα πει, πουλάκι μου, Αθήνα; απόπατος απέραντος εν μέσω αποπάτων, τραμπουκαριό, μαχαίρωμα, χοροί, σουπέδες, πείνα, και άσμα καθημερινόν γαϊδουρινών ασμάτων. Νοθείας και καλπουζανιάς η πρώτη επιστήμι, λημέρι κάθε κλεφτουριάς, των ψοφιμιών ψοφίμι.

To Άπειρο Ανέκαθεν μου ήταν αγαπητός αυτός ο έρημος λόφος κι αυτός ο φράχτης που από ένα μεγάλο τμήμα του μακρινού ορίζοντα τη θέα μου αποκρύβει. Καθισμένος όμως εδώ κι ατενίζοντας απέραντα διαστήματα πέρα απ’ αυτόν, απόκοσμη σιωπή και βαθύτατη ηρεμία δημιουργώ με τις σκέψεις μου, όπου ως εκ θαύματος δεν χάνομαι κι ο ίδιος. Μόλις ακούω τον άνεμο να βουίζει ανάμεσα στα φυτά, εκείνη την άφατη σιωπή με αυτό το θρόισμα συγκρίνω: κι αναπολώ την αιωνιότητα, τις περασμένες εποχές και τους ζωντανούς ρυθμούς του παρόντος, με τον εφήμερο θόρυβό τους. Έτσι, σε αυτήν την απεραντοσύνη πνίγεται η σκέψη μου: και μου είναι ευχάριστο να ναυαγώ μέσα σε αυτή τη θάλασσα. (ταξίδι στην όμορφη χώρα-ανθολογία ιταλικής ποίησης, οδός πανός, 2011)

To Άπειρο Ανέκαθεν μου ήταν αγαπητός αυτός ο έρημος λόφος κι αυτός ο φράχτης που από ένα μεγάλο τμήμα του μακρινού ορίζοντα τη θέα μου αποκρύβει. Καθισμένος όμως εδώ κι ατενίζοντας απέραντα διαστήματα πέρα απ’ αυτόν, απόκοσμη σιωπή και βαθύτατη ηρεμία δημιουργώ με τις σκέψεις μου, όπου ως εκ θαύματος δεν χάνομαι κι ο ίδιος. Μόλις ακούω τον άνεμο να βουίζει ανάμεσα στα φυτά, εκείνη την άφατη σιωπή με αυτό το θρόισμα συγκρίνω: κι αναπολώ την αιωνιότητα, τις περασμένες εποχές και τους ζωντανούς ρυθμούς του παρόντος, με τον εφήμερο θόρυβό τους. Έτσι, σε αυτήν την απεραντοσύνη πνίγεται η σκέψη μου: και μου είναι ευχάριστο να ναυαγώ μέσα σε αυτή τη θάλασσα. (ταξίδι στην όμορφη χώρα-ανθολογία ιταλικής ποίησης, οδός πανός, 2011)

Μουσική: Μιχάλης Κουμπιός

Χωρίς εισιτήριο, του Ηλία Λάγιου, σύνθεση:΄Κώστας Δημουλέας, τραγούδι: Σωτηρία Λεονάρδου

Ο Πέτρος Γκολίτσης διαβάζει 5 ανέκδοτα ποιήματα.