SYNC - όλα τα Ελληνικά Podcasts

Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό στάλα τη στάλα συναγμένο απ' το κορμί σου σε τάσι αρχαίο, μπακιρένιο αλγερινό, που κοινωνούσαν πειρατές πριν πολεμήσουν. Πανί δερμάτινο, αλειμμένο με κερί, οσμή από κέδρο, από λιβάνι, από βερνίκι, όπως μυρίζει αμπάρι σε παλιό σκαρί χτισμένο τότε στον Ευφράτη στη Φοινίκη. Σκουριά πυρόχρωμη στις μίνες του Σινά. Οι κάβες της Γερακινής και το Στρατόνι. Το επίχρισμα. Η άγια σκουριά που μας γεννά, Μας τρέφει, τρέφεται από μας, και μας σκοτώνει. Πούθ' έρχεσαι; Απ' τη Βαβυλώνα. Πού πας; Στο μάτι του κυκλώνα. Ποιαν αγαπάς; Κάποια τσιγγάνα. Πώς τη λένε; Φάτα Μοργκάνα.

Ο Άκανθος διαβάζει το ποίημά του "Λάθος Κίνηση" Και τώρα πού θα οδηγήσουμε τον ελεύθερο χρόνο μας ; Πού θα φορτώσουμε πάλι τις διακοπές μας προς νότον ή δυτικά ; Ή στις παιγνιώδεις μνήμες ; Στο λεξικό σε βρήκα σαν Μυρτώ στο Γάμα, πού χάθηκες όλη τη νύχτα και μ΄άφησες μόνο με το αισχρό υποχθόνιο χιούμορ μου να χαρτογραφώ τις οδύνες; Δεν άλλαξες καθόλου από τότε που σε επινόησα, μόνο εγώ αλλάζω που και που, σελίδα. Τι ειρωνεία να αρχίζεις ένα βιβλίο από το τέλος όταν όλα σε σπρώχνουν στην αρχή! Έρωτας ή πανικός ; Και όπως πάντα η δυσκολία να ξεφορτωθείς αυτό που έκανες στα σκουπίδια του εσωτερικού τοπίου.

Αγάπη που γινες δίκοπο μαχαίρι Αγάπη που 'γινες δίκοπο μαχαίρι κάποτε μου 'δινες, μόνο τη χαρά μα τώρα πνίγεις τη χαρά στο δάκρυ δε βρίσκω άκρη, δε βρίσκω γιατρειά Φωτιές ανάβουνε μες στα δυο του μάτια τ' αστέρια σβήνουνε όταν με θωρεί σβήστε τα φώτα σβήστε το φεγγάρι σαν θα με πάρει τον πόνο μου μη δει Μουσική: Μάνος Χατζηδάκις Ερμηνεία: Μελίνα Μερκούρη από το φιλμ "Στέλλα"

ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ Αν γύριζες απόψε κοντά μου στον δρόμο με τους κυανούς ίσκιους λες κι ήταν πάλι άνοιξη, θα σου 'λεγα πόσο μαύρος είναι ο κόσμος και πως φωτίζεται απ' τα όνειρά μας και τις ελπίδες μας για ελευθερία για μας τους φτωχούληδες των ουρανών, θα ξανάβρισκα το παιδικό μου κλάμα και δυο χαμογελαστά μάτια , μαύρα μαύρα σαν γλαρόνια. Θα μου αρκούσε να ήσουν ζωντανός, θα 'ταν όνειρο ένας ζωντανός άντρας με τη δική σου καρδιά. Τώρα σαν σκιά πάνω στη γη η θύμηση της φωνής σου που έλεγε σε μας τα παιδιά:"Πόσο όμορφη είναι η νύχτα και που αγαπιόμαστε με τον αέρα να τρυπώνει στον ύπνο μας". Εσύ έβλεπες τον κόσμο να ξεπροβάλει νύχτα με πανσέληνο τους ανθρώπους να παν να συναντήσουν την αυγή.

Η μικρή ιστορία ενός θρυλικού μοτίβο που ακούει στο γνωστό όνομα και έχει παιχθεί έχει διασκευασθεί έχει ακουστεί , όσο κανένα άλλο μουσικό μοτίβο σε όλη την μουσική δραστηριότητα , όλων των εποχών .

Μουσική: Μιχάλης Χριστοδουλίδης, Στίχοι: Μιχάλης Γκανάς Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας Εσωτερικές Ειδήσεις Σ' αυτό τον τόπο δε βρίσκω εύκολα το Νότο να ξέρω από πού φυσάει ούτε τη Δύση σαν θεία να με νουθετήσει τα 'χω χαμένα και στροβιλίζομαι σαν σβούρα μες το κενό και τη θολούρα σ' αυτό τον τόπο Σ' αυτό τον τόπο δε βρίσκω εύκολα τον τρόπο να πω το ναι να προχωρήσω γιατί το όχι έχει μακρύτερη απόχη και παραπαίω ανάμεσα σ' αυτά τα δύο με ένα ίσως επενδύω Σ' αυτό τον τόπο πιάνεις πιο εύκολα το λόττο από τη σκέψη του πλησίον γιατί ο άλλος έγινε πρόσφατα μεγάλος και δεν ακούει παρά μονάχα ό,τι θέλει μ' όλα τα δάχτυλα στο μέλι σ' αυτό τον τόπο Σ' αυτό τον τόπο δε βρίσκω εύκολα το στόχο να πιάσω κέντρο επιτέλους γιατί το κέντρο δεν είναι ακίνητο σαν δέντρο μετακινείται αλλάζει θέση κάθε λίγο και προσπαθώ να τ' αποφύγω Σ' αυτό τον τόπο που όλα γίνονται με κόπο και πάντα κάποιος άλλος φταίει έχω προσέξει όσοι ξυπνάν από τις έξι δεν έχουν λόγο μόνο αυτιά να μας ακούνε και χέρια να χειροκροτούνε σ' αυτό τον τόπο μα κάποτε θα βαρεθούνε και θα μας γράψουν στα παλιά τους εκτός κι αν έχουν λερωμένη με κάποιο τρόπο τη φωλιά τους με κάποιο τρόπο σ' αυτό τον τόπο.

o Άκανθοw Ak διαβάζει τo διήγημα από το βιβλίο της Τζούτζης Μαντζουράνη "Τα ζεστά σεντόνια-η απάντηση του Εραστή"

Εν Ονόματι Κυρίου, νύχτες μαρτυρίου και δαίμονες. Σου ζήτησα φωτιά, μα εσύ να κάψεις τα φριχτά της μνήμης μου, επέμενες. Τι ειν' ο άνθρωπος, τι το μυαλό του; Σκιά και σύννεφο, σιωπή και Αίμα. Ποιος ξέφυγε ποτέ απ ' τον εαυτό του; Για να μας δείξει την οδό και το νερό το σιωπηλό που πνίγει το είδωλό του. Εν Ονόματι Κυρίου χαρτί εισιτηρίου, για την Ανάσταση Μου ζήτησες αργά να κατεβάσω τα ρολά, στης τρέλας την παράσταση. Τι ειν'ο άνθρωπος, τι η καρδιά του; Σκιά και σύννεφο σιωπή και Αίμα. Ποιος ξέφυγε ποτέ απ' τον εαυτό του; Για να μας δείξει την οδό και το νερό το σιωπηλό, που πνίγει το είδωλό του. Τι ειν 'ο άνθρωπος, τι το μυαλό του; Σκιά και σύννεφο, σιωπή και Αίμα Ποιος ξέφυγε ποτέ απ' τον εαυτό του; Για να μας δείξει την οδό και το νερό το σιωπηλό, που πνίγει το είδωλό του. Τι ειν 'ο άνθρωπος, τι η καρδιά του; Στον βίο του Ασώτου θα το βρεις. Ποιος βγήκε κάποτε απ' τα όνειρά του χωρίς τα χώματα κάποιας πληγής;

Στρώσου και κάνε μας ένα στιχάκι ωραίο απ΄τα δικά σου” μου φώναξαν. Μου γυρίσανε απείραχτο, μ’ ένα κλείσιμο ματιού, τα λεφτά την αλυσσίδα, το πορτοφόλι και το ρολόϊ κι εγώ που πάντα κρατάω μια συμφωνία όταν είναι μεταξύ κυρίων έπρεπε να τους γράψω αυτό το τραγούδι. Σήμερα είδα στη φυλλάδα τη φάτσα του πιο ψηλού δεν τον είχα ξαναδεί από κείνη τη μέρα ξέφευγε από μια μπούκα στο σαλέ ενός εκατομμυριούχου και στην πόρτα τον περίμενε η αστυνομία. Πολλή, πολλή Αστυνομία…

ζ΄ Στην άγνοια ξεκουράζεται ο ουρανός Στην κουπαστή του ύπνου ο άνθρωπος Τυχερός αιχμάλωτος μιας φλόγας που αθωώνεται γράφοντας τ’ αρχικά της στο        σκοτάδι Απλωμένο σ’ άλλον κόσμο των κλειστών βλεφάρων προνομιούχο        Πιο κοντά στην κλειδαριά Μεγάλου μυστικού που ανύποπτο σαλεύει προς τη λύτρωση Εφαρμόζει ο πόθος τις εικόνες του, ζωή που υπάρχει σ’ άλλη ζωή        Αίμα που τρέχει από τα μάτια μου, στις πράξεις των ηρώων του (άστρο εχέμυθο)        Και τρέμει ο μόχθος των χεριών μου, υψώνεται ώς τα χρώματα του θυρεού της λήθης        Βλέπω το γέλιο που έγραψε τη μοίρα του Βλέπω το χέρι που έδωσε το ρίγος του Και τυλίγομαι σύννεφα που εύκολα ξεδιαλύνει μια φτυαριά ουρανού        καθάριου. Έμπιστο φως ξαναγεμίζεις το άλσος μου, έτοιμος είμαι στο προσκάλεσμά σου        Είμαστε δυο, και παρακάτω η ακροθαλασσιά πάλι με τις πιο γνώριμες κραξιές των γλάρων        Όπου κι αν βάλω πλώρη εδώ αράζω, το σκοτάδι με χρωστάει στο φως        Η γη στη θάλασσα, ή φουρτούνα στη γαλήνη Κρεμασμένος απ’ τα κρόσσια μιας αυγής που εξάγνισε τα νύχτια παρελθόντα        Γεύομαι τους καινούριους ήχους, άθλους της δροσιάς που επίστεψαν στα δέντρα        Μια χλωρή παρουσία προχωράει στις ρίζες της κι αποκτάει τη μέρα        Σαν καρδιά που μπαίνει πια στη θέση της Σαν γυναίκα που νιώθει πια τα νιάτα της Και χαρίζει ανοίγοντας τους κόσμους των ματιών της ηδονή ανεξάντλητη        Μέρα ξανθή, του ήλιου ανταμοιβή και του Έρωτα